«Куьн, инанмиш хьайибур! Сив хуьн квелай вилик атайбурун хьиз, куь хивени авай ферз я. ДекIени куьн Аллагь-Талладихъай кичIебур жен. Сив хуьнин йикъар акуна-такуна акъатда. Вуж квекай азарлу ятIа, я тахьайтIа, рекье аватIа, гьада маса йикъариз сив хуьрай. Маса йикъаризни сив хуьз тежезвайбуру-кьуьзивили такьатсуз авунвай ва я дава авачир азар квай-кесибдиз недайди гурай. Идалайни гзаф авуртIа-квез хъсан жеда. Амма эгер квез чир хьайитIа, сив хуьдай йикъарикай ахъа авурбур куьне сив хуьн хъувур маса йикъаралди эвезайтIа, гьа им куьн патал виридалайни хъсан я!
Рамазандин варз-инсанриз дуьз рехъ къалурун, абуруз гьахъдини нагьахъди чирун патал Къуръан ракъурнавай варз я. И варз алукьайла, ам куне сив хуьз акъуд. Вуж азарлу ятIа, я тахьайтIа, рекье аватIа, гьада маса йикъариз сив хуьрай. Аллагьдин мурад квез кьезилвилер хьун я, квел азаб акьалт тавун я. Адаз куьне вири йикъара ва эхирдал кьван сив хвена, куьн дуьз рекьел акъудай ЧIехидаз шукур гъана кIанзава-куь рикIериз регьим атурай!» (Къуръан, 2:183-185).